Leven met rugpijn: Deel 1

🌿 DEEL 1 – Hoe het begon

“Ik was jong, sterk, en voelde me onoverwinnelijk.”

Dit is mijn verhaal. Over leven met chronische rugpijn op jonge leeftijd. Over paarden, doorzetten, vallen en weer opstaan.

Hey, 

Ik ben Iris, 32 jaar en heb al een lange tijd chronische rugpijn.

Ik merk dat ik op dit moment nood heb om hier over te praten, andere verhalen aan te horen om me niet alleen te voelen. 

Ik zou hier graag mijn verhaal doen en ik hoop hierdoor ook andere mensen te ontmoeten die hun verhaal ook willen delen. 

Overal zie je filmpjes of info over wat te doen bij rugpijn, hoe je moet stretchen, welke houding je moet aannemen, welke oefeningen er goed zijn en ga zo maar door. Maar er is geen info te vinden over welke rugpijn het gaat.

Ikzelf kamp met wervel problemen. Graag neem ik jullie mee terug in de tijd. 

Ik ben 5 jaar en krijg mijn eerste eigen pony. Mijn ouders en familie zijn paardenmensen, ik kom dus uit een paarden familie. Nog voor ik kon lopen zat ik al op het paard van mijn papa. Ik had het virus dus al snel te pakken. 

Ik deed alles voor mijn pony. Ik maakte de stal schoon, gaf eten en ga zo maar door. Naar gelang ik groter werd, werden de pony’s ook groter. 

Toen ik 9 werd kocht mijn papa een veulen van 4 maanden. Een hele uitdaging. 

Toen ik 11 was kocht ik mijn D-pony Vrijheid. Ik reed toen LRV: een club waar iedereen een eigen pony heeft en je samen traint voor wedstrijden in groepsdressuur, individueel dressuur en springen. Ook al voelde ik me niet altijd volledig thuis in deze wereld, toch genoot ik erg van het rijden met mijn geliefde pony Vrijheid. 

Helaas was die manier van rijden erg klassiek en werd het met Vrijheid eerder een gevecht. Dit resulteerde in felle nek en schouder pijn. De dokter zei dat ik een te grote spierontwikkeling had voor mijn kleine kinderlijf. 

De pijn ging niet meer weg. 

Het hielp ook niet dat ik op mijn 15e op school een steigerend paard in mijn nek kreeg. Gekneusde schouders en ontstoken spieren. Veel kine therapie maar te weinig rust. Ik zat ik mijn laatste wedstrijd jaar bij de LRV en wou dit mooi afsluiten. 

Maar nog steeds had ik dagelijkse pijn. Hoofd, nek en schouderpijn. En dan die zware boekentas op school heel de dag rondleuren deed er ook geen goed aan. 

Ook hielp ik mijn papa met zwaar werk, bomen zagen en hout binnen halen voor de winter, sleuren met hooi en stro voor de paarden, watervaten met de kruiwagen, dagelijks stallen mesten en ga zo maar door. 

Ik deed het allemaal graag dus ik heb er nooit over geklaagd, alleen mijn lijf vond het iets minder leuk.

Ik was ook niet bang, ik kon zeer zware dingen tillen omdat mijn hoofd zei dat ik dat kon. dus dan deed ik dat ook gewoon. Ik was voor niets bang. 

Toen kreeg ik mijn eerste migraine aanval. Op school. Mijn mama heeft haar uiterste best gedaan om me te laten onderzoeken maar ze vonden geen oorzaak. Het was een rare zaak want ik kreeg eerst de symptomen en daarna de hoofdpijn. Terwijl het normaal omgekeerd is. 

Op mijn 17e werd mijn eerste MRi gemaakt. 

Toen hoorde ik dat ik beter zou stoppen met paardrijden. Slecht voor mijn rug. 

Uiteraard wuifde ik dit weg. Wat zou ik op zo een jonge leeftijd nu mijn grote passie opgeven? 

Dit was het begin van mijn verhaal.

Hoe mijn liefde voor paarden en mijn eerste pijn samen groeiden.

In het volgende deel vertel ik hoe mijn lichaam mij voor het eerst echt stopzette.