Leven met rugpijn: deel 5

🌿 DEEL 5 – Nu

“Ik ben nog hier, maar ik ben moe.”

Vandaag ben ik bang geworden. En dat vind ik misschien nog het moeilijkst.

Mijn mama heeft een zeer goede rug en is zeer fit. Ze is net 60 jaar geworden en heeft nooit rugpijn.

Mijn papa die 61 jaar is, die heeft hetzelfde als ik. Mijn slechte wervelkolom zou namelijk aangeboren zijn en erfelijk. Ik heb het dus duidelijk van mijn papa. 

Het is zeer moeilijk om hem zo te zien. Ik weet hoeveel pijn hij dagelijks moet meesleuren. Maar ik ben ook ontzettend trots en verbaasd over hoeveel hij nog kan. Hij is altijd al een zeer harde werker geweest.

Het door mijn rug gaan in december heeft mij een flinke deuk gegeven. Het was eerst en vooral moeilijk om met de pijn om te gaan. Het was ook tijdens de feestdagen dus mijn schoon familie zag hoe ik er bijliep. Ik schaamde mij zo. Ook moest ik voor alles hulp hebben van mijn partner Michal. Gelukkig deed hij dit met veel liefde en geduld. Voor mij was dit ook zeer moeilijk. Wat denkt hij nu wel niet van me? Gaat hij bij mij blijven? Dit zal naar later toe alleen maar erger worden, wil hij wel zo een lief? 

Mijn ouders namen de zorg voor de dieren over waar ik ook zeer dankbaar voor ben. 

30 december is het mijn verjaardag. Ik ging 32 worden. En daar zat ik dan, in de zetel als hulp behoevende met een stapel pillen naast me. Met veel verdriet en boosheid.

Waarom ik? Waarom heb ik dit? Dit is zo oneerlijk!

Ik wil ook gewoon weer mijn sportieve zelve kunnen zijn zonder al mijn energie op te doen aan gewoon de pijn te verbijten. 

Ik wil lekker gaan rijden met de paarden in de sneeuw. Wandelen met de honden. Skiën en schaatsen met mijn lief. Gewoon leven. 

Ja ik heb nu ook wel interesses, passies en hobby’s die niet meteen bij mijn versleten lijf passen.

Paardrijden, meerdaagse tochten maken te paard, met de rugzak de bergen in, sinds kort motor rijden, wandelen, vooral erg hard genieten van de mooie natuur. 

Maar ik wil nog niet opgeven. Nu nog niet, het is nog te vroeg, Ik wil nog zo veel doen, nog zo veel ontdekken. Ik wil nog niet opgeven maar ik ben moe.

Mijn lijf is moe. Ik verspil zo veel energie aan steeds op mijn tanden te bijten en de pijn weg te denken. 

Maar ik kan op dit moment even niet meer vechten met mijn lichaam. 

Op 20 februari heb ik een nieuwe MRi voor mijn nek op de planning staan. Daarna een gesprek met mijn nieuwe neurochirurg hier in Polen. Ik ben erg benieuwd wat zij zal zeggen. Het zou goed zijn mocht ik ook een nieuwe MRi kunnen krijgen voor mijn onderrug. 

Het is in mijn geval niet een hernia die normaal gezien na 6 weken rust en medicatie spontaan weer weg trekt. 

Het is dagelijks opstaan met nekpijn die uitstraalt naar mijn rechter arm. Soms ook naar links. Vaak ook hoofdpijn. En vooral zeer stijf in die spieren. Een zeurende pijn in mijn onderrug die de ene dag meer uitstraalt naar mijn rechter bil en been dan de andere. Soms wisselt het ook van kant en heb ik plots pijn aan de linker kant, of beide kanten… zucht. 

Ik heb ook altijd een gevoel van zware benen. 

De medicatie helpt wel een beetje, het geeft de pijn een meer verdovend gevoel maar hij is er steeds. Ook slapen is soms een hel. Ik heb nu ook medicatie nodig om te kunnen slapen. En ik vind het allemaal maar niets al die pillen. Maar op dit moment kan het even niet anders.

Ik ben zeer benieuwd naar de opinie van de dokter. Al hoop ik dat ik niet weer naar een fysiotherapeut gestuurd wordt om aan mijn houding en spieren te werken. Ik wil gerust weer flink gaan sporten, maar wel pijn vrij. Ik heb de energie niet meer om met deze pijn te gaan sporten. 

Of dit ooit haalbaar is, ik heb geen idee maar ik hoop er wel een beetje op, 

Gisteren kreeg ik een opwelling en zijn we een stap ritje gaan maken met de paarden. Mijn mama en ik. Het was genieten al moest ik wel flink de pijn verbijten. Ook had ik voor de aller eerste keer in mijn leven bang om op te stappen. Ik was bang dat mijn rug weer zou verkrampen zoals in december met het dekken van de bedden. Die pijn wil ik nooit meer ervaren.

Zo ver zijn we, dat ik bang ben geworden om dingen te doen. 

Dansen in de keuken met mijn lief, ik durf het niet meer, gaan wandelen met de honden is ook een risico, paardrijden, skiën, schaatsen,… 

Ik ben er bang voor. 

Wat als het er plots weer in schiet. 

Dan zijn we weer bij af.