Leven met rugpijn: deel 4

🌿 DEEL 4 – Altijd vechten

“Ik gaf niet op, ook al kostte het alles.”

Ik bleef vechten. Met mijn lichaam, tegen mijn lichaam.

Eind november 2022 kreeg ik mijn eerste infiltratie in mijn nek. 

Een zeer pijnlijk gebeuren dat eerste niet hielp. Na enkele weken was er eindelijk wat verlichting en verbetering. 

Ook het paardrijden werd een strijd. Geen haar op mijn hoofd dat dacht aan opgeven. Ik ging mooie buitenritten maken van 1 tot soms 5 uur. Meestal een 2 a 3 tal uur. Ook wou ik trektochten maken. Ik heb er eentje in 2021 gedaan. 3 weken en 300 km met mijn paarden door de Poolse bergen. In 2022 waren het 10 dagen. Maar niet minder mooi!! 

Ik genoot enorm maar zag stiekem ook erg af.

Vele zadels heb ik aangekocht en uitgeprobeerd om toch iets of wat pijnloos te kunnen rijden. Maar niets hielp of verbeterde. Het kostte me een hoop geld, bloed, zweet en veel tranen. Ik ging een zadelpas cursus volgen waarin ze me overtuigd hadden dat ik het ideale vrouwen zadel zou kunnen vinden voor mezelf en mijn toekomstige klanten. Dit was een mooi reclame praatje. Ik heb de laatste opdracht van de cursus zelfs nog steeds niet afgemaakt. Mijn motivatie is volledig weg. 

In juli 2024 kreeg ik mijn 2e infiltratie. Alweer een pijnlijke ervaring maar het hielp. Voor enkele maanden. Dan kwamen de verkrampingen en pijnscheuten in mijn nek weer terug. In november 2024 dus maar weer een nieuwe infiltratie. Er werd aangeraden om elke 4 maanden een nieuwe te zetten. 

Een dure grap en onhaalbaar. Ik reside hiervoor steeds af naar België om bij mijn vertrouwde dokter langs te gaan en dan ook de volle pot te betalen. 

2025 was een vrij goed jaar. Ik reed ook veel minder paard. We managen de boerderij nu ook veel beter. Geen dagelijks gesleur meer met hooi, maar alles machinaal. Daar ben ik best trots op hoe we het hier al voor mekaar gekregen hebben. 

Sinds november had ik wel weer veel nek pijn en uitstraling naar mijn rechter arm. De infiltratie was intussen een jaar geleden en het was duidelijk dat deze uitgewerkt was. Ik besloot om hier in Polen op zoek te gaan naar een neuroloog die infiltraties kon zetten. Helaas bracht mijn zoektocht niets op. 

In december had ik een hele week geholpen met een verbouwing. Niet al te zwaar en ik voelde me best goed. 

Ik was ook al 2,5 maand bezig met dagelijks pilates oefeningen te doen. Mijn nek zag er wel vanaf maar ik voelde al een duidelijk verschil in buikspieren. Ik was zo trots op mezelf dat ik dit volhield. En dat ik ook op de dagen met veel pijn, flink mijn matje nam en de oefeningen deed. 

De frustratie en teleurstelling was dus echt heel groot wanneer in na die week helpen met verbouwing de bedden in het vakantiehuis ging dekken voor onze gasten. Ik stond voorover gebogen om de matras hoes aan te brengen toen ik een zeer felle verkramping kreeg in mijn onderrug, gevolgd door zeer veel pijn. Ik kreeg geen adem, ik wist niet wat ik moest doen. Ik zakte door mijn benen en lag half op het bed. Ik heb mijn mama moeten bellen om me overeind te helpen, schreeuwend als een klein kind, happend naar adem. Ik vond het zo schaamtelijk. 

Ik gaf niet op. Misschien soms te lang.

In het laatste deel deel ik waar ik vandaag sta: met hoop, angst en heel veel vragen.