Leven met rugpijn: deel 6

🌿 DEEL 6 – Het verdikt van de neurochirurg

Een dag voor ik mijn nieuwe MRi zou gaan laten maken pakte ik stomweg een kort stuk tuinslang op. Niets zwaar, maar toch zorgde de beweging ervoor dat ik een pijnscheut kreeg tussen mijn schouderbladen naar mijn nek toe. Dezelfde pijn die ik had bij het hooien of eender welke stomme beweging. 

Ik ging die dag het vakantiehuisje schoonmaken maar alweer moest ik hulp vragen aan mijn mama. Zij hielp me met de bedden opmaken en stofzuigen.

Ik voelde me mentaal weer zeer slecht. 

De volgende dag de MRi. Ik kon zelf niet met de auto rijden door de pijn en het niet kunnen bewegen van mijn hoofd en armen. Dus mijn papa reed rond met mij. 

Gelukkig kon ik maandag al langsgaan bij de neurochirurg. 

Er zijn 2 opties: pijnstiller inspuiten in mijn bilspier en naar de fysio voor 5 a 6 weken en dan zien hoe het is.

Of een operatie waarbij 2 of 3 wervels vastgezet worden. 

De eerste optie lijkt voor mij een stap terug.

Ik heb al infiltraties gehad. Dat doe je normaal als de pijnstiller via medicatie of inspuiting in de bil niet werkt of voldoende is. 

Voor mij lijkt het dus niet echt logisch dat ik voor die optie zou gaan.

Helaas voeren ze hier in een gewoon ziekenhuis, geen infiltraties uit. Want dat zou op dit moment wel een optie zijn. Het waren altijd pijnlijk ervaringen maar na een tijdje hielpen ze wel. Al was het maar tijdelijk. Maar het gaf me even wat ademruimte.

Ik heb enkele klinieken gevonden (vaak prive klinieken) die infiltraties uitvoeren.

Maar de prijs is om spontaan een hernia bij te krijgen van het schrikken. 6000 PLN snel omgerekend een 1500 euro. In België betaal ik voor een infiltratie rond 350 euro. Het verschil is dus groot.

De operatie klinkt heel eng. Ik ben nog nooit onder volledige narcose geweest. Ze maken maar een klein sneetje in je nek dus daar zit ik niet mee in. Ze moeten je slokdarm, stembanden en luchtpijp uit de weg houden om het werk te kunnen uitvoeren. Dat vind ik het engste denk ik.

Ik kan na de operatie hees zijn, keelpijn hebben en problemen met slikken. Uiteraard zou dit na een tijdje weg trekken. Ik zou in totaal maar 4 dagen moeten blijven in het ziekenhuis wat ook wel fijn is. Daarna is het 5 weken rondlopen met een neksteun en me vooral kalm houden. Dat wordt het moeilijkste. Het werk uit handen geven. 

Ik heb super lieve ouders die het allemaal wel zien zitten en me 100% de kans willen geven om te genezen. Maar dat wil ook zeggen dat ons papa meer werk krijgt en dat met zijn slechte rug. Gelukkig heb ik een heel sterke mama die heel veel aankan. 

Ik ga er nog even over nadenken wat het uiteindelijk zal worden. Ik weet alleen dat het niet te lang meer mag duren want de weken schuiven op en in de zomer wil ik zelf op mijn traktor kunnen zitten om hooi te maken en voor mijn boerderij te zorgen.