Leven met rugpijn: Deel 13

Deel 13- Een schaduw boven onze mooie plek

Mijn ouders zijn al druk bezig geweest met de houtvoorraad.

We hebben de luxe om een eigen bos te hebben. Daar halen we onze weidepalen en onze houtvoorraad voor de winter uit.

Helaas hangt hier ook een keerzijde aan.

Heel veel zwaar werk.

Ik ging mee wanneer ik kon, tussen het schoonmaken van het vakantiehuisje door.

We deden een kleine aanhangwagen per dag en hadden al een mooie stapel liggen. Het zwaarste voor papa zijn de blokken op maat zagen. Dit is steeds dezelfde houding en dezelfde beweging.

Maar ondanks de pijn zaagde hij een hele hoop. Goed voor twee flinke aanhangwagens gekliefd hout.

Dat klieven deed ik deze keer. Normaal doet mama dit, want dat vindt ze leuk. Maar mijn ouders waren op uitstap.

Eigenlijk was het na één aanhangwagen al genoeg geweest voor mijn lijf.

Maar ik wilde er toch nog eentje doen.

Met de nodige rugpijn als gevolg.

Toen papa op een ochtend simpelweg de kettingzaag uit de aanhangwagen haalde, schoot het er bij hem in.

Heel veel pijn.

Het stond op zijn gezicht te lezen.

Stappen ging ook niet echt goed meer.

Hij hielp me nog met iets te repareren in het vakantiehuisje — want ja, het is hier non-stop klussen — en daarna ging hij gelukkig rusten.

Hem zo zien bracht bij mij best veel emoties naar boven.

Ik weet hoeveel pijn ik gehad heb.

En hoe lang het duurde vooraleer er eindelijk wat beterschap kwam.

Hij is ook erg ongeduldig en neemt niet graag medicatie. Maar soms is dat gewoon nodig.

En plots viel ik weer in die put vol twijfels en onzekerheden.

Kunnen we dit nog aan?

Met onze slechte ruggen kiezen we voor een leven met ontzettend veel zwaar werk.

Je kunt er hier gewoon niet helemaal omheen.

Dus wat is de oplossing?

Alles verkopen?

Afbouwen?

Volgens mij ben ik al aan het afbouwen.

Nu ja… we zijn op dit moment een andere tractor aan het zoeken met een frontlader, zodat het makkelijker wordt om hooi te maken.

Dat is niet bepaald afbouwen.

Maar misschien is het wel een andere manier van voor onze gezondheid zorgen.

Het voelt al een tijdje alsof er boven deze mooie plek een schaduw hangt.

Een schaduw van pijn, onzekerheid en twijfels.

Wanneer is het genoeg?

Wanneer moet je iets veranderen?

Volgens mij zijn we al lang voorbij dat punt.

Maar nu we in deze situatie zitten… hoe pak je dat dan aan?

Natuurlijk willen we hier niet weg.

En ik wil absoluut mijn paarden niet verkopen.

Maar hoe lang houden we dit nog vol?

Ik hoop dat ik binnenkort weer zie wat voor een fijne en mooie plek we hier hebben. Want op dit moment zie ik alleen maar werk en de pijn die daarbij gepaard gaat.

Ik heb gisteren wel een hele grote stap gezet.

Op mijn website bood ik nog steeds buitenritten voor gevorderden aan, terwijl ik al acht maanden niet meer kan rijden.

Oké, ik mag nu wel weer stilaan gaan opbouwen.

Maar ik wil mezelf geen druk meer opleggen.

Dus heb ik het eindelijk van mijn website gehaald.

En ja… dat was moeilijk.

Het voelde als het afsluiten van een groot hoofdstuk.

Als ik ooit weer in het zadel geraak, zal dat puur en alleen zijn omdat ik daar zelf zin in heb. Omdat ik het zo graag doe.

Ik ga dus geen ritten voor gevorderden meer aanbieden.

En voorlopig enkel nog stapritjes voor beginners.

Misschien is dat geen opgeven.

Misschien is het gewoon luisteren naar mijn lichaam.