Leven met rugpijn: deel 11

DEEL 11 – Voor het eerst bang om op te stappen

Intussen bleef ik genieten van het motorrijden.

En half augustus kreeg ik groen licht van de fysio om het paardrijden stilaan weer op te pakken.

Ik mocht beginnen met twee keer per week twintig minuten stappen.

Het was toen vrij druk en het heeft uiteindelijk nog bijna twee weken geduurd voor ik eindelijk een rustig moment vond om het te proberen.

En toen gebeurde er iets wat ik in mijn 27 jaar paardrijden nog nooit had meegemaakt.

Ik had stress.

Ik was bang om op te stappen.

Ik vroeg Michal om me te helpen bij het opstappen en om even met me mee te stappen.

Toen ik Dior van de weide ging halen om hem klaar te maken, kwamen er zoveel emoties naar boven.

Ik kon ze niet goed plaatsen.

Was ik blij?

Was ik bang om opnieuw met volle hoop aan iets te beginnen waar ik zo ontzettend veel van hou… om het daarna misschien weer te moeten verliezen?

Wat als ik plots weer vastsla als ik in het zadel kruip?

Dan ben ik weer bij af.

Is dit het waard?

Wil ik dit echt?

Toen ik in het zadel ging zitten, voelde ik veel pijn aan mijn zitbeenknobbels.

En het duurde niet lang voor de mieren opnieuw begonnen rond te lopen in mijn voeten en benen.

Maar ik was ontzettend gestrest en emotioneel.

Dat helpt natuurlijk ook niet.

Ook onderweg bleven de emoties volop komen.

De tranen vloeiden rijkelijk.

Na tien minuten was het genoeg.

Ik had het gedaan. Ook al was het maar de helft van de tijd waarvoor ik toestemming gekregen had.

Ik voelde me ook niet echt blij.

Eerder overdonderd.