leven met rugpijn: deel 10
DEEL 10 – Mijn lichaam verrast me
In augustus liet het weer het eindelijk toe om hooi te maken.
Zoals elk jaar moet er natuurlijk wel iets misgaan.
Dit keer bleek de alternator van onze David Brown stuk te zijn.
Dat betekende dat we hem iedere dag moesten starten met startkabels en mijn auto.
En we konden hem op het veld niet stilleggen.
Gelukkig nam papa soms het stuur over.
De eerste dag reden we samen maar liefst tien uur om het gras te maaien.
De tweede dag maaiden we nog twee uur en daarna begon het keren.
Zes uur aan een stuk rijden.
De tractor werd volledig oververhit.
Maar hij bleef gaan.
En tot mijn grote verbazing was ik zelf niet zo gebroken als ik had verwacht.
Uiteraard deed alles pijn.
Maar iedere keer als ik afstapte, mankte ik even… en daarna ging het weer.
En dus kan ik zeggen dat ik best trots was op mijn lijf.
Het had zich toch maar mooi staande gehouden in die extreme omstandigheden.
De dagelijkse oefeningen en de bezoeken aan de fysio lijken dan toch iets te helpen.
En natuurlijk ben ik ook ontzettend dankbaar voor mijn ouders, die opnieuw keihard meegewerkt hebben om alles mooi binnen te krijgen.
Soms kan mijn lichaam me dus nog steeds verrassen.
En dat voelde goed.
Opmerkingen