Leven met rugpijn: deel 12

Deel 12 - Ik probeer opnieuw

Een paar dagen later probeerde ik het nog eens.

Dit keer met Calisto.

Ik stapte alleen op en ging ook alleen op stap.

De hele tijd keek ik op mijn telefoon om te zien hoe lang ik al aan het rijden was.

Ontspannen was ik absoluut niet.

Maar de grote emoties van de eerste keer waren er niet.

Of misschien kwamen ze gewoon niet naar buiten.

Ze zitten nog erg diep. Ik had een felle knoop tussen mijn schouderbladen.

En uiteraard deed het pijn.

Maar ik gaf niet op.

De volgende keer vroeg ik mijn mama mee.

De paarden vinden het sowieso fijner om met twee op stap te gaan.

Mijn mama kon me afleiden door gewoon wat te babbelen.

En voor ik het wist waren we alweer thuis.

Ik had twintig minuten gereden.

Misschien klinkt dat voor iemand anders als helemaal niets.

Maar voor mij was het een overwinning.

Rond die tijd begon ik ook te merken dat mijn nek-infiltratie uitgewerkt raakte.

De dokter raadt aan om deze iedere drie à vier maanden te laten zetten.

En nu zat er zes maanden tussen.

Op zich dus eigenlijk best goed. Het heeft best lang gewerkt.

Maar dat betekende ook dat ik opnieuw naar België moest.

Ik moest even wachten op antwoord van de dokter en dat maakte me zenuwachtig.

Ik ging ondertussen al kijken naar vliegtickets.

Die stonden ontzettend duur.

En eerlijk?

Ik ben moe.

Heel moe.

Ik zag het absoluut niet zitten om die hele reis opnieuw te maken.

Twee uur met de auto naar de luchthaven.

Twee uur vliegen.

Afhankelijk zijn van iemand in België die me komt ophalen.

Dan iemand nodig hebben om me naar de kliniek te brengen.

Daarna opnieuw naar de luchthaven.

Weer twee uur vliegen.

En dan hopen dat ik nog in staat ben om zelf naar huis te rijden.

Ik ben echt ontzettend dankbaar voor iedereen die al die keren voor mij heeft rondgereden.

Maar ik ben veel liever zelfstandig.

Deze keer kon Michal ook niet mee.

Ik overwoog nog om met de auto te gaan, maar na de behandeling mag en kan ik niet zelf rijden.

Dus ook dat was geen optie.

Ik had ondertussen enkele privéklinieken hier in Polen gecontacteerd.

Uiteindelijk antwoordde er één: een kliniek in Warschau.

Ik kan er op 23 september al terecht.

Eerst voor een gesprek met de dokter.

En wie weet kunnen ze daarna ook meteen een infiltratie doen.

Ik heb uitgelegd dat het voor mij belangrijk is dat dezelfde behandeling wordt uitgevoerd als die ik gewoonlijk in België krijg, omdat ik weet dat die bij mij werkt.

Ik ben ontzettend benieuwd.

En eerlijk gezegd ook wel wat zenuwachtig.

Het zal waarschijnlijk een dure grap worden.

Maar door de dure vliegtickets zal het misschien uiteindelijk niet veel schelen met naar België af te reizen.

wish me luck.