Deel 14: Mijn 5e nek infiltratie Deze week was het zo ver. Mijn eerste afspraak in de privé kliniek in Polen voor mijn 5e infiltratie in mijn nek. Het ging erg vlot, 5 min moeten wachten. Dan naar de dokter. Ik was erg blij dat hij Engels kon, dat is toch nog steeds iets makkelijker voor mij om me verstaanbaar te maken. Hij bekeer mijn MRi van in februari. Ik legde uit welke behandeling ze in België uitvoeren en of hij hetzelfde kan doen. Geen enkel probleem. Hij raadt me een

Deel 13- Een schaduw boven onze mooie plek Mijn ouders zijn al druk bezig geweest met de houtvoorraad. We hebben de luxe om een eigen bos te hebben. Daar halen we onze weidepalen en onze houtvoorraad voor de winter uit. Helaas hangt hier ook een keerzijde aan. Heel veel zwaar werk. Ik ging mee wanneer ik kon, tussen het schoonmaken van het vakantiehuisje door. We deden een kleine aanhangwagen per dag en hadden al een mooie stapel liggen. Het zwaarste voor papa zijn de blokken

Deel 12 - Ik probeer opnieuw Een paar dagen later probeerde ik het nog eens. Dit keer met Calisto. Ik stapte alleen op en ging ook alleen op stap. De hele tijd keek ik op mijn telefoon om te zien hoe lang ik al aan het rijden was. Ontspannen was ik absoluut niet. Maar de grote emoties van de eerste keer waren er niet. Of misschien kwamen ze gewoon niet naar buiten. Ze zitten nog erg diep. Ik had een felle knoop tussen mijn schouderbladen. En uiteraard deed het pijn. Maar ik g

DEEL 11 – Voor het eerst bang om op te stappen Intussen bleef ik genieten van het motorrijden. En half augustus kreeg ik groen licht van de fysio om het paardrijden stilaan weer op te pakken. Ik mocht beginnen met twee keer per week twintig minuten stappen. Het was toen vrij druk en het heeft uiteindelijk nog bijna twee weken geduurd voor ik eindelijk een rustig moment vond om het te proberen. En toen gebeurde er iets wat ik in mijn 27 jaar paardrijden nog nooit had meegemaak

DEEL 10 – Mijn lichaam verrast me In augustus liet het weer het eindelijk toe om hooi te maken. Zoals elk jaar moet er natuurlijk wel iets misgaan. Dit keer bleek de alternator van onze David Brown stuk te zijn. Dat betekende dat we hem iedere dag moesten starten met startkabels en mijn auto. En we konden hem op het veld niet stilleggen. Gelukkig nam papa soms het stuur over. De eerste dag reden we samen maar liefst tien uur om het gras te maaien. De tweede dag maaiden we nog

DEEL 9 – Het feest dat ik moest missen Toen kwam juni. Sinds 2011 ga ik naar Graspop. Mijn favoriete festival. Het hoogtepunt van het jaar. Je komt samen met al je vrienden, maakt plezier, danst en leeft je helemaal uit. Ik leef daar altijd volledig van op. Toen het festival twee jaar niet doorging door corona, heb ik daar echt van afgezien. Ik moet en zou voor altijd naar Graspop blijven gaan. In 2014 leerde ik Wim daar trouwens ook kennen. Maar ook Graspop heeft een keerzij

Deel 8 - Ik druf weer Nu mijn nek weer beter was, stak de pijn in mijn onderrug opnieuw veel meer de kop op. Eigenlijk was die er natuurlijk altijd geweest. Maar de pijn in mijn nek en de uitstraling naar mijn arm waren gewoon zo aanwezig geweest dat ik me daar vooral op concentreerde. Zodra de infiltratie in mijn nek begon te werken, voelde ik mijn rug weer des te meer. Ik bleef voor het minste vastslaan in mijn onderrug. Tanden poetsen. Me omdraaien om mijn handen af te dro

🌿 DEEL 7 – Een moeilijke keuze Ik bleef met veel twijfels en vragen zitten over die operatie. De chirurg kon me ook geen garantie geven dat de pijn effectief weg zou zijn. Ik vond het een te groot risico en de timing was erg slecht. Ook kon ik met mijn twijfels en vragen niet echt bij de dokter terecht. Ik kreeg er een slecht gevoel bij. En dus besliste ik om de operatie toch maar niet te doen. Heel last minute vloog ik begin maart naar België om bij mijn vertrouwde neuroloo

🌿 DEEL 6 – Het verdikt van de neurochirurg Een dag voor ik mijn nieuwe MRi zou gaan laten maken pakte ik stomweg een kort stuk tuinslang op. Niets zwaar, maar toch zorgde de beweging ervoor dat ik een pijnscheut kreeg tussen mijn schouderbladen naar mijn nek toe. Dezelfde pijn die ik had bij het hooien of eender welke stomme beweging. Ik ging die dag het vakantiehuisje schoonmaken maar alweer moest ik hulp vragen aan mijn mama. Zij hielp me met de bedden opmaken en stofzuig

🌿 DEEL 5 – Nu “Ik ben nog hier, maar ik ben moe.” Vandaag ben ik bang geworden. En dat vind ik misschien nog het moeilijkst. Mijn mama heeft een zeer goede rug en is zeer fit. Ze is net 60 jaar geworden en heeft nooit rugpijn. Mijn papa die 61 jaar is, die heeft hetzelfde als ik. Mijn slechte wervelkolom zou namelijk aangeboren zijn en erfelijk. Ik heb het dus duidelijk van mijn papa. Het is zeer moeilijk om hem zo te zien. Ik weet hoeveel pijn hij dagelijks moet meesleuren

🌿 DEEL 4 – Altijd vechten “Ik gaf niet op, ook al kostte het alles.” Ik bleef vechten. Met mijn lichaam, tegen mijn lichaam. Eind november 2022 kreeg ik mijn eerste infiltratie in mijn nek. Een zeer pijnlijk gebeuren dat eerste niet hielp. Na enkele weken was er eindelijk wat verlichting en verbetering. Ook het paardrijden werd een strijd. Geen haar op mijn hoofd dat dacht aan opgeven. Ik ging mooie buitenritten maken van 1 tot soms 5 uur. Meestal een 2 a 3 tal uur. Ook wo

🌿 DEEL 3 – Verlies en doorgaan “Rouw én overleven” Sommige pijn zie je niet op scans. In 2016 kocht ik een nieuw jong paard. Want ik kon het paardrijden toch echt niet missen. Al ging het wel snel fout, ik scheurde mijn milt na een val van mijn nieuwe paard. Het was een revalidatie van maanden en ik kwam ook 10 kg bij. Die heb ik er helaas nooit meer af gekregen. In 2018 verloor ik mijn rots Wim in een werk ongeval. We hadden intussen plannen gemaakt om samen te verhuizen

🌿 DEEL 2 – De eerste breuk “Mijn lichaam begon nee te zeggen.” Ik dacht altijd dat ik sterk genoeg was. Tot mijn lichaam mij stopzette. Door op mijn 16e te stoppen met wedstrijd rijden bij de LRV ging er op dat vlak ook een hele nieuwe wereld open. Ik reed nu alleen nog maar buitenritten. Vaak zonder zadel. Helaas kwam daar een abrupt einde aan in 2011. Mijn geliefde pony had een pees blessure. Ik reed vrij intensief paard en plots kon dat niet meer. Ik reed sporadisch paard

🌿 DEEL 1 – Hoe het begon “Ik was jong, sterk, en voelde me onoverwinnelijk.” Dit is mijn verhaal. Over leven met chronische rugpijn op jonge leeftijd. Over paarden, doorzetten, vallen en weer opstaan. Hey, Ik ben Iris, 32 jaar en heb al een lange tijd chronische rugpijn. Ik merk dat ik op dit moment nood heb om hier over te praten, andere verhalen aan te horen om me niet alleen te voelen. Ik zou hier graag mijn verhaal doen en ik hoop hierdoor ook andere mensen te ontmoete

🌿 Mijn verhaal: ‘Leven met chronische rugpijn op jonge leeftijd’ Hey, Dit is spannend om te delen.Maar ik voel dat het tijd is. Ik ben Iris, 32 jaar, en ik leef al jaren met chronische rugpijn. Een pijn die je niet altijd ziet, maar die elke dag aanwezig is. Ik heb lang getwijfeld of ik mijn verhaal online wilde zetten. Omdat het persoonlijk is. Omdat het kwetsbaar is. Omdat het soms nog steeds pijn doet om het te herbeleven. Maar ik merk dat ik nood heb om te praten. Om nie

Finally it's time, after another very nice summer with many guests, horse rides, good hay harvest,.. Time to go on a trail ride again....

Eindelijk is het zo ver, na alweer een hele fijn zomer met vele gasten, paardrijd ritten, goede hooi oogst,.. Tijd om er weer op uit te...

At the end of 2019 I was searching the internet for equestrian tourism in Poland. And especially in our region. There would be a horse...

Day 18, 19 and 20 transbeskidzki szlak konny Ropki - Wysowa Zdrój Day 18: Thursday: September 16: Slept badly, got a huge breakfast,...

Day 17 transbeskidzki szlak konny Krynica Zdrój - Ropki Slept well and woke up with a beautiful view. We ate the leftover spaghetti and a...