Leven met rugpijn: deel 9

DEEL 9 – Het feest dat ik moest missen

Toen kwam juni.

Sinds 2011 ga ik naar Graspop.

Mijn favoriete festival. Het hoogtepunt van het jaar.

Je komt samen met al je vrienden, maakt plezier, danst en leeft je helemaal uit. Ik leef daar altijd volledig van op.

Toen het festival twee jaar niet doorging door corona, heb ik daar echt van afgezien.

Ik moet en zou voor altijd naar Graspop blijven gaan.

In 2014 leerde ik Wim daar trouwens ook kennen.

Maar ook Graspop heeft een keerzijde.

Zoals voor veel mensen is het lichamelijk best pittig. Pijnlijke voeten, benen, rug… en slapen in een tent helpt natuurlijk ook niet echt.

Ik sleepte ieder jaar met mijn goede luchtmatras om toch zo comfortabel mogelijk te kunnen liggen tijdens die paar uurtjes slaap.

In 2025 was het al een moeilijk jaar geweest. Ik had ontzettend veel pijn gehad en voelde dat Graspop echt een aanslag op mijn lichaam was geweest.

Ik heb er lang van moeten bekomen.

Maar het was het uiteraard waard.

Normaal ben ik ook degene die meteen een ticket koopt zodra de verkoop begint.

Maar dit jaar kocht ik er geen.

Ik twijfelde aan alles.

Kon ik het nog wel aan?

Het is ook een flinke rit die ik alleen moet maken om daar te geraken. En daarna moet ik ook nog alleen terug naar huis rijden.

Met de 'operatie' in het vooruitzicht besloot ik uiteindelijk om niet te gaan.

Maar ik bleef twijfelen.

Zeker toen ik een Poolse nicht van mij ontmoette die voor het eerst naar België zou gaan om naar Graspop te gaan.

Ze hadden zelfs nog een bed vrij in de hut die ze gehuurd hadden.

Oh… dat was verleidelijk.

Maar als ik zou gaan, dan wilde ik eigenlijk toch liever bij mijn vertrouwde vriendengroep op de camping slapen.

Na al die jaren trouw naar mijn favoriete festival te zijn gegaan, kwam het toch wel stevig binnen.

Had ik spijt?

Uiteraard.

Maar ergens wist ik ook dat mijn lichaam me dankbaar was.

Ik hoop dat ik er volgend jaar weer bij kan zijn.

We zullen zien.

Maar ik blijf hopen.