Leven met rugpijn: Deel 14

Deel 14: Mijn 5e nek infiltratie

Deze week was het zo ver. Mijn eerste afspraak in de privé kliniek in Polen voor mijn 5e infiltratie in mijn nek.

Het ging erg vlot, 5 min moeten wachten. Dan naar de dokter.

Ik was erg blij dat hij Engels kon, dat is toch nog steeds iets makkelijker voor mij om me verstaanbaar te maken.

Hij bekeer mijn MRi van in februari. Ik legde uit welke behandeling ze in België uitvoeren en of hij hetzelfde kan doen.

Geen enkel probleem.

Hij raadt me een PRP-behandeling aan. Dit zijn 4 injecties verspreid over 4 tot 8 weken met eigen bloed dat ze dan ook tussen de wervels inspuiten. Dit zou een effect kunnen bieden voor 2 jaar. Ik ga dit nog even uitzoeken en wat meer informatie en meningen over opzoeken. Het voordeel is dat ik dan langere tijd geholpen zou zijn en dat het geen steroïden zijn die ingespoten worden. Veel gezonder dus. Want ik vecht steeds met mijn gewicht na de inspuiting.

Na het gesprek van 5 minuten mocht ik dus op de tafel gaan liggen. Omdat het plots zo snel ging moest ik mezelf even bij elkaar rapen om niet te hard te beginnen stressen. Het is steeds een zeer pijnlijke ingreep en er is niets leuk aan.

Uiteraard ging het er ietsjes anders aantoe dan in België, maar het resultaat zou wel hetzelfde zijn.

Ja het was deze keer ook pijnlijk. Toen de naald er in ging begon ik te draaien. Volgens de dokter perfect normaal omdat de naald in mijn wervelkanaal stak.

Brrrr ik vind dat maar een vieze gedachte.

Toen was het klaar en mocht ik van de tafel kruipen.

Maar ik begon slecht te horen en sterren te zien. Ik trok wit weg en werd met de rolstoel naar het bed gebracht. Benen omhoog en even bekomen. Gelukkig ging het snel over.

Ik had nu ook wel twee slapende armen en mijn hele nek, borst en deel van mijn gezicht waren ook verdoofd/aan het slapen. Dat is echt een zeer voos gevoel.

Ook dan moest ik mezelf kalmeren dat dit een volgens de dokter normale reactie is. En dat het binnen enkele uren gewoon weer weg zal zijn. En gelukkig was dat ook zo.

De rit naar huis was pijnlijk maar gelukkig heb ik een grappige gekke kerel die me de pijn even kon doen vergeten.

Dood op thuis gekomen, nog even lekker eten en dan mijn bed in. Helaas heb ik niet veel geslapen die nacht. De volgende ochtend deed alles ook flink pijn.

Mama ging voor de paarden zorgen, waar ik heel blij mee was.

Maar ze moesten hooi hebben dus heb ik met de kraan rond gereden. Daarna hun luzerne vitaminen mix nog geven.

Toen kwam mijn papa terug van het paddenstoelen rapen en had hij het fijne nieuws bij dat de afsluiting bij de highland ponies stuk was door een groot hert dat er door gegaan was.

Samen met mama en een volle kruiwagen met spullen naar de weide gewandeld. De draad zo goed mogelijk gerepareerd met plastiek paaltjes. Het moet voorlopig maar even zo.

Nora de hond is dan ook nog uit de tuinomheining uitgebroken. Die is dringend aan vervanging toe maar dat zijn zo van die werkjes die we steeds op de lijst hebben staan maar waar we niet aan beginnen. 

Misschien was dit dan het teken om het eindelijk eens te gaan doen.

Al staat er nog genoeg op onze lijst!