Leven met rugpijn: deel 2

🌿 DEEL 2 – De eerste breuk

“Mijn lichaam begon nee te zeggen.”

Ik dacht altijd dat ik sterk genoeg was. Tot mijn lichaam mij stopzette.

Door op mijn 16e te stoppen met wedstrijd rijden bij de LRV ging er op dat vlak ook een hele nieuwe wereld open. Ik reed nu alleen nog maar buitenritten. Vaak zonder zadel. Helaas kwam daar een abrupt einde aan in 2011. Mijn geliefde pony had een pees blessure. Ik reed vrij intensief paard en plots kon dat niet meer. Ik reed sporadisch paarden van vrienden maar dat was lang niet zo intensief als ik met mijn eigen pony deed. Ik merkte dit dan ook aan mijn lichaam. Alsof het stil viel. Terwijl ik normaal gesproken altijd vrij sportief geweest was begon er nu van alles te mankeren. Ik begon te lopen om in conditie te blijven. Maar toen ik aan 10 km zat kreeg ik een enkel blessure. Ik deed ook meerdere pogingen om mijn pony weer in orde te krijgen maar alleen rust hielp. 

In 2013 kreeg ik eindelijk weer groen licht om te kunnen rijden met mijn pony. Alleen zijn we beide nooit meer op hetzelfde niveau geraakt. 

In 2012 toen ik 19 jaar oud was, begon ik te werken in een springstal waar ik 15 paarden onder mijn hoede had. 2 jaar ging het goed. Het 3e jaar kwam er steeds meer werk bij. Ik wou niet opgeven en deed het gewoon. Maar ik kreeg steeds meer rugpijn en dit straalde uit naar mijn benen. 

Tot op een dag het zo erg werd dat mijn rechterbeen zo een pijn deed dat ik nog moeilijk kon stappen. Het leek of er mieren in zaten en er liep een grote constante pijnscheut van mijn onderrug over mijn bil heen zo naar mijn voet toe. 

Een nieuwe MRi werd gemaakt. Een discus hernia in de onderrug. 

Medisch ontslag en een flinke domper. 

Vanaf dan noem ik het aanmodderen en sukkelen. 

Vele osteopathie sessies, kine therapie en rug school. 

Na een jaar kreeg ik de pijn in mijn rechterbeen wat onder controle. Ik wist dat ik moest oppassen.

In 2014 ontmoette ik ook mijn partner Wim. Hij was wat ouder en had ook al een hele rug geschiedenis. Hij hielp me dan ook door de moeilijke periode van acceptatie en boosheid toen ik te kampen had met die hernia.

Hij was mijn rots in de branding. We konden bij elkaar terecht met ons geklaag over onze rug pijn. We waren beide sportief aangelegd. Ons hoofd wou erg veel maar ons lijf deed vaak moeilijk. We trokken ons op aan elkaar en we konden ook lachen als we beide krom liepen. 

Hier begon ik te beseffen dat doorzetten niet altijd hetzelfde is als sterk zijn.

In het volgende deel neem ik jullie mee in een periode van verlies, rouw en opnieuw beginnen.