Leven met rugpijn: Deel 8

Deel 8 - Ik druf weer

Nu mijn nek weer beter was, stak de pijn in mijn onderrug opnieuw veel meer de kop op.

Eigenlijk was die er natuurlijk altijd geweest. Maar de pijn in mijn nek en de uitstraling naar mijn arm waren gewoon zo aanwezig geweest dat ik me daar vooral op concentreerde.

Zodra de infiltratie in mijn nek begon te werken, voelde ik mijn rug weer des te meer.

Ik bleef voor het minste vastslaan in mijn onderrug.

Tanden poetsen.

Me omdraaien om mijn handen af te drogen.

Een kookpot uit de kast nemen.

Mijn kousen aandoen 's morgens.

Voor de kleinste beweging kon het ineens gebeuren.

En dan zat ik weer vast.

Ondanks al mijn harde werk bij de fysio en het elke dag doen van mijn oefeningen, had ik niet het gevoel dat het echt verbeterde.

Ik was nog steeds ontzettend emotioneel.

En vooral: ik was bang.

Bang om opnieuw zo hard vast te slaan dat ik niets meer zou kunnen.

Begin mei besloten we daarom om toch ook infiltraties in mijn onderrug te laten zetten.

Dus vloog ik samen met Michal naar België.

Voor hem was het de eerste keer in België, dus maakten we er meteen iets leuks van. We reisden het hele land door om zoveel mogelijk mensen te zien.

En we gingen zelfs uit!

Wat was dat lang geleden.

Met de nodige pijnstilling en pinten kwam ik een beetje los en genoot ik met volle teugen van het feit dat ik nog eens lekker kon dansen.

Het feestje duurde van 19u tot 22u.

Drie uur hard gaan.

En daarna bij Sarien in de jacuzzi.

Ideaal.

Dan was het alweer tijd om naar de kliniek te gaan.

Zes spuiten in mijn onderrug.

Het deed flink pijn.

Ik kreeg eigenlijk zowat alle bijwerkingen die je maar kan hebben: maag- en darmklachten, uitslag, en ik zwol helemaal op.

En deze keer duurde het dik drie weken voor de felle pijn begon weg te zakken.

Die weken waren moeilijk.

Ik heb veel gehuild.

Had ik dit wel goed gedaan?

Had ik die spuiten wel moeten laten zetten?

De pijn leek alleen maar erger te worden.

Maar na wat geduld begon het uiteindelijk toch te werken.

De pijn was niet weg.

Maar het voor het minste vastslaan was een heel pak minder.

En daardoor begon ik weer meer te durven.

Ik durfde terug eens een dansje te doen in de keuken.

Ik genoot enorm van het motorrijden.

Heel kleine dingen.

Maar voor mij voelden ze op dat moment enorm groot.